Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

Που πας αγάπη μου???

... Με τέτοια βαλίτσα είναι η συνέχεια του τίτλου... Γιατί αυτή είναι η απορία όσων με βλέπουν να πηγαίνω προς το λιμάνι...  Όταν ήμουν μικρή και πήγαινα διακοπές με τη μαμά μου, μου έλεγε πάντα: ''Αν πιάσεις κουβέντα με κανέναν και σε ρωτήσει πόσο καιρό θα καθίσουμε θα του πεις 1 μήνα, γιατί είναι ντροπή να δει τι βαλίτσα έχεις πάρει για 15 μέρες...'' Στη συνέχεια οι φίλες μου έδειχναν κατανόηση, αφού είχαν τις ίδιες συνήθειες με εμένα, η σχέση μου δεν θα έλεγα ότι είχε την ίδια κατανόηση, αλλά τουλάχιστον προσφερόταν να βοηθήσει (και τον άφηνα, άλλωστε είμαι ρομαντική ψυχή κατά βάθος), άσχετα αν με απειλούσε ότι θα πετάξει τη βαλίτσα μου στη θάλασσα... Φέτος αφού τη γέμισα με ότι βρήκα μπροστά μου, αποφάσισα να σηκώσω μόνη μου το βάρος των επιλογών μου. Ευτυχώς βέβαια που ακόμα υπάρχουν άγνωστοι ιππότες που προσφέρονται να σε βοηθήσουν! Άλλωστε είναι μακρύς ο δρόμος για τον Πειραιά! 



Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

Αμαρτίες Ιουνίου!!!

Έτσι είναι συνήθως.. Όταν η μέρα είναι ζεστή, και οι νύχτες ακόμα περισσότερο, όταν μένεις σε παραθαλάσσιο μέρος και η θερμοκρασία αγγίζει τους 37 βαθμούς σε καθημερινή βάση, όταν θέλεις να πας για μία βουτιά και κολλάς στο beach bar μέχρι το βράδυ, όταν θέλεις να ετοιμάσεις σχέδια για εξορμήσεις σε κοντινούς και λιγότερο κοντινούς προορισμούς, αμελείς το blog σου και τρέχεις να προλάβεις και να χορτάσεις το καλοκαίρι!! Δεν ήμουν καλή και επιμελής blogger αυτό τον μήνα, και μάλλον έτσι θα συνεχίσω να είμαι και τους 2 επόμενους, ή τέλος πάντων για όσο ο ήλιος θα είναι καυτός και η θάλασσα τόσο μα τόσο δροσερή!!